| تبليغات | X |
...خالی پشتم باش
حرکت کن چون نسیم... نرم باش چون ابر
و همراه ابرهای حقیقت گو برو
و بگذار خورشید کار خودش را بکند
تو هم ببار
همیشه
همه وقت
نمان
ایستا مباش
برو حرکت کن
اشکالی ندارد حتی بر این مرداب هم بباری
فقط، نایست ...
خواهش می کنم
من سختی مرگ پدرانم را دیده ام
و شکسته شدنشان را هم ...و حالا پشتم خالی است ...
نگو که نمی توانی ...
ببین من هنوز هستم، تو هستی
آسمان دروغ نیست
و این نسیمی که صورت من و تو را به هم می رساند ...
نوشته شده توسط زبیده بهروزی در پنجشنبه یازدهم تیر 1388 | پر طاووسی را که سالها توی قرآن بود روی میز گذاشته بودم تا به دنیا دنیا زیباییش نگاه کنم.مطلب فرداد توی سایت ذهنمو مشغول خودش کرده بود . انگار یک چیزایی اش جور د ر نمی آید. اگه توی دنیا این همه تناقض نبود اگه این همه رنگ نبود برای رنگ به رنگ شدن ادمها ، چه چیزی برای تغییر دادن و لذت تعالی داشتیم ؟
نوشته شده توسط زبیده بهروزی در یکشنبه سوم خرداد 1388 | معشوقه من مرده است
دل در پی عشق او
ترک غم من گفته است
نوشته شده توسط زبیده بهروزی در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388 | تاببینیم توی بساط سال نو چه سوغاتی برایمان یافت می شود؟
نوشته شده توسط زبیده بهروزی در جمعه بیست و سوم اسفند 1387 |
به نام خدا
خداوندا تو را دوست دارم به سان کودکی که مادرش را
پرنده ای که آسمان را ..
درختی که آب را
و مانند ظلمتی که نور را ...
((بار الها تویی مانوس ترین انس گیرندگان به دوستانت و تنها تو یی که بر مقدار بینایی ما بصیری
خداوندا اگر از سوال کردن خود ناتوان باشم مرا به مصالح خویشم راهنمایی و دلم را به سوی رشدم بگردان ))
نوشته شده توسط زبیده بهروزی در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387 | ُگاهی هیچ چیز درست نمی شود
و از این همه اصطکاک زمان فقط لهیدگی تو می ماند وگریه های ساکتت...و مجبوری بخاطر خیلی چیزها به عادت راضی شوی... مثل پرنده ای که به میله های موازی عادت می کند.
نوشته شده توسط زبیده بهروزی در سه شنبه چهاردهم آبان 1387 | 
بحرم ُشگفت نیست که روزی شوم تهی تیرم ُعجب مدار که گاهی خطا کنم
نوشته شده توسط زبیده بهروزی در پنجشنبه هجدهم مهر 1387 | كتابهاي كثيف و پاره پاره اش لابه لاي آشغالهايي كه جمع كرده بود به چشم نمي آمد .پول را گرفت و دوباره كتابش را باز كرد...
و آنها همان طور كه دور مي شدند صدايي مثل زنگ توي گوششان مي پيچيد:
چهار چهار تا شونزده تا ...چهار پنج تا بيست تا...
نوشته شده توسط زبیده بهروزی در یکشنبه هفدهم شهریور 1387 | 
زير غبار سنگين شهر قدم مي زنم انگار غزلي است كه زمزمه مي كنم.
تهران شهر خيال هاي آشفته ديوارهاي بي همسايه...
"ظهر دم كرده تابستان است "
و زمين
سرد ترين خاطره را بارور است
نوشته شده توسط زبیده بهروزی در پنجشنبه بیستم تیر 1387 | 
لا به لای زمزمه هایم انجا که تو بیشتر هستی و نزدیک تر مثل همین حالا پیدایت می کنم
چشمانم را می بندم دهان می گشایم برای هر قطره ای که عظمت تو را به زمین هدیه کند
می شنوید...
اینجا کنسرتی است به پاسداشت شکوه مهر ...
نوشته شده توسط زبیده بهروزی در پنجشنبه سی ام خرداد 1387 |