به نام خدا
خداوندا تو را دوست دارم به سان کودکی که مادرش را
پرنده ای که آسمان را ..
درختی که آب را
و مانند ظلمتی که نور را ...
((بار الها تویی مانوس ترین انس گیرندگان به دوستانت و تنها تو یی که بر مقدار بینایی ما بصیری
خداوندا اگر از سوال کردن خود ناتوان باشم مرا به مصالح خویشم راهنمایی و دلم را به سوی رشدم بگردان ))
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387ساعت 22:29  توسط زبیده بهروزی
|
